Witam! Nazywam się Margheritta Smith. Jestem sławną i szanowaną osobą, pracującą na dworze królewskim, u stóp samego lorda Andrew'a - pana tego miasta. Jestem zwykłą, średniozamożną panną w wieku dwudziestu czterech lat. Mój ojciec jest piratem, za to matka prawą kobietą - również służącą na dworze lorda. W dzieciństwie, byłam uczona przez tatę wiedzy o morzu, żeglarstwie i Bogu Posejdonie, w którego do tej pory wierzę. Mama jednak, była przeciwna tym sprzecznych z jej religią nauk. Była katoliczką i kazała mi wyznawać wiarę w Boga i Jezusa Chrystusa. Nie zwątpiłam jeszcze w tej wierze, ale przygasła we mnie, ale nie tak bardzo bym się jej pozbyła na wieczność. Poza tym, matka moja, jest strażniczką prastarych map i zwojów. Jest bardzo zaczytaną kobietą. Ojciec też się spełnia w tej dziedzinie, posiada mapę całych obrzeży Morza Karaibskiego i jeszcze jedną mapę, ale nie chce nikomu zdradzić, co się na niej znajduje. Nikt o nią nie pyta, więc on milczy. Rok temu ojczulek wypłynął w morze szukać szczęścia. Najgorsze jest to, że jeszcze nie wrócił. Nie mam z nim kontaktu, brakuje mi go...
Dzisiejszego, pięknego ranka, gdy kończyłam swój dzienny makijaż usłyszałam z kuchni niepokojąc huk. Mamy nie było w domu, ponieważ dawno temu już wyszła do pracy. Nagle usłyszałam strzał, krzyk jakiejś kobiety. Zaniepokoiłam się tym, szybko ubrałam swoje trzewiki i pobiegłam do miejsca zamieszania. Okazało się, że byli to piraci! Jeden wysoki i bardzo zarośnięty, a drugi niski i pocięty po całej twarzy. Za nimi było jeszcze troje mężczyzn, ale ich wyglądu nie zapamiętałam. Pamiętam jedynie tyle, że gdy schodziłam po schodach, ktoś jakby podszedł do mnie i uderzył czymś bardzo ciężkim w głowę. Widziałam kilka sekund podłogę i przechodzące koło mnie osoby, a później nastała nieprzenikniona ciemność i mrok...
Otworzyłam oczy. Moje ociężałe powieki nie pozwalały mi na określenie miejsca, w którym aktualnie się znajdowałam. Po kilku bezcelowych mrugnięciach oczami zobaczyłam wielki ciemny loch, a raczej kubryk jakiegoś statku. Przekręciłam się. Wokół mnie były kraty, uniemożliwiające mi wyjście z tej małej klitki.
- Gdzie ja jestem? - spytałam sama siebie, czując się bardzo przytępiona i nie na siłach.
Nagle usłyszałam z zacienionego kąta pokoju jakieś szmery. Jakby kilka głosów mówiło jedną treść, tylko w innym czasie. Zbliżyłam się do krat, obejrzałam pomieszczenie, ale nikogo nie zobaczyłam. Zaczęłam wołać o pomoc. Krzyczałam ile sił w gardle. Bałam się własnego cienia. Usiadłam w dali celi, podwinęłam swoją suknię i oczekiwałam na kogoś, na swojego wybawiciela, lub kogoś, kto wyjaśni mi całą tą sytuację. Oparłam głowę na kolanach, ale nie płakałam. Byłam sama, bałam się, ale nie miałam powodu do smutku. Najgorsze, albo najlepsze czekało dopiero przede mną...
Usłyszałam czyjeś kroki. Były to kroki, kogoś masywnego, twardo stąpającego po ziemi. Popatrzyłam w kierunku drzwi. Ujrzałam mężczyznę innego od tamtych, którzy byli w moim domu. Siedziałam cicho, skulona i przytulona do swoich nóg.
- Co panienka się tak boi? Co? Pierwszy raz widzisz pewno pirata na oczy! - rzekł starszy mężczyzna, którego kroki słyszałam chwilkę temu.
Miał dłuższą siwą brodę, na głowie wielki kapelusz, ciemne, zniszczone ubranie i wysokie kozaki. Nie licząc licznych ran i okaleczeń, oraz tego stroju, wyglądał na zwykłego przechodnia, a raczej ulicznego biedaka i nędzarza.
- Nie, widziałam już kilku, w moim domu. - odparłam, lekko sepleniąc. - Kim pan jest i co ja tu robię?
- Oj dziewczę, ja jestem Roberts, jestem majtkiem na tym statku. Znajdujesz się na okręcie wielkiego pirata i łachudry naszych czasów, pirata Mirrrak'a. Jesteś tutaj nie przypadkiem, oj nie. To już będzie musiał wyjaśnić ci kapitan, droga panienko. Proszę wstań, ja otworzę drzwi i zaprowadzę cię do niego.
Wstałam, otrzepałam się z kurzu i spoglądałam na pirata, który wyciągnął stare, zardzewiałe klucze z kieszeni i otworzył masywne drzwi. Wyszłam spokojnie, wtem ten, zawiązał mi ręce, ujął za ramię i prowadził. Weszliśmy po schodach, przeszliśmy przez korytarz i dotarliśmy na wprost do kajuty tego, jak go sam ozwał "łachudry naszych czasów".
- Proszę kapitanie, moja robota spełniona. - odparł starzec i wyszedł z pokoiku zostawiając mnie samą. Nagle postać stojąca plecami do mnie odwróciła się i zobaczyłam osobę mi dość znaną. Był to wielki przestępca, oszust i łajdak. Rozpoznałam go po tym, że jest wpisany w księgę Największych Przestępców, tuż po nieujarzmionym Jack'u Sparrow, którego jak na razie nikt on dwóch miesięcy na wodach nie widział.
- No no, widzę, że ojciec ma niezłą córkę, ciekawe czy tak bardzo "niezłą", by zrobiła coś, czego ojciec dotąd nie zrobił. - rzekł do mnie kapitan.
- Przepraszam bardzo, ale o co chodzi? - spytałam.
- Rozumiem. Twój ojczulek nie pochwalił się pewnie tym w domu.
- Ale o co chodzi? - spytałam, dalej nie rozumiejąc całej tej sytuacji.
- Otóż, droga pani, twój ojciec wplótł się w naszą załogę, chciał kupić od nas pewną mapę. Ustaliliśmy, że cenę odda w czystym złocie, a suma tego wynosiła - dwieście sztabek lśniącego, złotego piękna. Ale... Pan Smith jak dotąd nie pojawił się, a to mnie zaczęło bardzo denerwować.
Zaczęłam rozumieć. To pewnie ta mapa, z którą ojciec się nie rozstawał i której treści nie chciał wyjawić.
- A cóż mam do tego ja? Przecież ojciec jeszcze żyje.
- A skąd ta pewność?! - spytał mnie bardzo podejrzliwie, po chwili kontynuował:
- Pracujesz?
- Tylko za nędzne grosze. - odpowiedziałam pewnie i groźnie.
- Gdzie, jeżeli można wiedzieć? - spytał nachylając się przy moim krześle, by lepiej usłyszeć odpowiedz.
- Na dworze lorda. - odpowiedziałam szeptem.
Postać jakby się zdziwiła, odeszła i powróciła po chwili.
- Lord Andrew?
- Tak on.
- Yhm... - odpowiedział pirat przerywając rozmowę. Ruszył w stronę okna, przekrzywił twarz. Sięgnął po swoją manierkę z rumem, wziął kilka łyków, wtem ja spytałam:
- Ale przepraszam bardzo, dlaczego ja mam spłacać dług ojca? Nie dokończył pan odpowiedzi. - rzekłam, przy okazji próbując rozwiązać węzy na moich rękach, które coraz bardziej wbijały się w moją skórę.
- Chcę zapłaty i tyle.
- Ale co ja mam z tym zrobić? Dostaję bardzo mało pieniędzy, mam dom na utrzymaniu.
- I co mnie to obchodzi?! - wrzasnął, aż się rozkołysały butelki z gablotki obok niego.
Przestraszyłam się. Zaczęłam siedzieć cicho, patrzyłam tylko na niego.
- Dobrze, jeżeli nie chcesz płacić, to zostaniesz w naszej załodze, tyle, ile ci Pan da żyć. - powiedział już lekko spokojnie. Podszedł do mnie z nożem, chwycił za węzeł, który do tej pory nie udało mi się rozwiązać, rozciął go i wyrzucił mnie ze swojej kajuty.
Wylądowałam na korytarzyku, wśród niezliczonej ilości piratów, którym pewno bardzo nie podobała się moja obecność. Na początku nie wzięłam słów kapitana na poważnie, ale teraz dopiero zrozumiałam co one znaczyły - będę służyć na jego statku, aż do śmierci. Stałam jak słup przed drzwiami, ale po chwili samoistnie ruszyłam się z miejsca i próbowałam przecisnąć się przez tłum, który ruszył na posiłek. Mnie nie zaproszono do środka, zamknięto przede mną drzwi. Usiadłam przed nimi i oczekiwałam chodź na marny posiłek, kawałek mięsa, lub jakiegoś owocu. Nie doczekałam się. Usłyszałam gromki huk kapitana wołającego kamratów na pokład. Wiedziałam już co się święci, więc jak najszybciej wstałam z miejsca i wspięłam się po dość wysokich i wąskich schodach. Ujrzałam wielki, nadymany żagiel. Podeszłam do burty i spoglądałam na widoki. Były cudowne! Jak wyśnione z jakiegoś pięknego snu, jednak mój zachwyt przerwał kapitan, który nagle chwycił mnie za ramię, obrócił i wrzasnął:
- Co to panienka na wycieczkę w rejs się udała?! Nie! - wtrącił mi szmatę w ręce i krzyknął:
- Sprzątać i to raz!
Wszystko to działo się na oczach innych piratów, którzy po tych słowach huknęli śmiechem i pogardą wobec mnie. Traktowano mnie tam jak psa! Tylko, że chociaż psu, rzucili by kości z posiłku...
- Widzicie panowie? Tak należy postępować z kobietami! - powiedział z parszywym uśmiechem do jego kamratów.
- Łajdak! Prostak! Takich jak ty dawno powinno zabrać morze, wprost do paszczy diabła! - wykrzyknęłam ze zdenerwowania.
Podszedł do mnie z pogardliwą miną. Ja nadal byłam w pełni pewna swojej wypowiedzi i nie miałam zamiaru jej cofnąć.
- Ty paniusiu, ja cię nauczę trzymać język za zębami! - wykrzyknął i już zamachnął rękę chcąc mnie uderzyć, ale na szczęście, w tej chwili na pokład wprowadzono jakąś inną kobietę.
Była strasznie poobijana. Miała wiele siniaków na ciele. Na jej twarzy gościły liczne zadrapania. Była w dość skromnym stroju. Prowadził ją ten sam mężczyzna, co mnie wtedy z celi.
- Zostaw ją! Ma racje! - wykrzyczała ta kobieta.
Mirrak cofnął się ode mnie, poszedł jak burza do niej i uderzył ją w twarz tak, że biedaczka upadła. Przejęłam się jej losem, więc odrzuciłam ścierkę, którą dał mi kapitan i pobiegłam na pomoc. Uklękłam przed nią i położyłam moją zimną, zlodowaciałą dłoń na jej rozgrzanym policzku. Kapitanowi się to nie podobało, więc odrzucił mnie na drugi bok statku - w kierunku lufy.
- Przejęłaś się losem koleżanki co?! Skoro tak, to od dzisiaj razem będziecie cierpiały na tym statku i jedna będzie musiała patrzyć na cierpienie drugiej! - wrzasnął i podszedł do mnie, rzucił wśród piratów, a ci, oplątali mnie i zawiązali chustkę na oczach, bym nie wiedziała gdzie mnie prowadzą. Ostatnie spojrzenie skierowałam ku tej zielonookiej kobiecie. Później nic nie widziałam. Usłyszałam jedynie szarpaninę i otwierane przede mną drzwi. Jakiś pirat rzucił mnie na podłogę i zdjął chustkę z twarzy, wtem szybkimi krokami wrócił na pokład.
Znajdywałam się w ten samiutkiej celi co przedtem. Nie wiem po co były te wiązania mnie i zawiązywania chust wokół oczu. Pewnie chcieli bardziej przestraszyć tamtą panią. Posiedziałam chwilkę sama, ale nagle ciężkie drzwi się otworzyły i do pomieszczenia trafiła zielonooka. Podeszłam do niej.
- Dziękuję, że wstawiłaś się za mną. - powiedziałam.
- Nie ma za co. Jesteś tu nowa, nie powinien cię aż tak źle traktować.
- Skąd o tym wiesz?
- Ze mną tak było. - wyszeptała bardzo cicho.
- A za co tu wylądowałaś? - spytałam.
- Zostałam jedyną z ocalałych osób ze statku, który pod wpływem sztormu rozbił się. Razem ze mną przeżyła moja przyjaciółka, Ally. Jest jak księżniczka, uważa się za damulkę, którą powinien przejmować się cały świat. Poromansowała z tym łajdakiem i ją oszczędził. Ja za to nie jestem taka słaba jak ona. Ja walczę w porównaniu do niej. - opowiedziała mi.
- A co się z nią stało? Gdzie ona jest?
- Mirrak stwierdził, że na statku ją zbyt naraża na niebezpieczeństwa, więc zostawił ją na Tortudze, a ona teraz pewnie tarza się w jego bogactwie i puszcza się z byle kim. Ah... A mnie tu zostawiła. Widziałam, że jak odchodziła parszywie się do mnie uśmiechnęła.
- Przykro mi. Ah! Przepraszam, nie przedstawiłam się. Nazywam się Margheritta Smith. A ty?
- Jasmine Derry. Miło mi cię poznać. - odpowiedziała w międzyczasie podając mi rękę.
W tym czasie opowiadałyśmy sobie o naszych historiach i powodach wylądowania w tym piekle. Dowiedziałam się wtedy bardzo wielu rzeczy o Jasmine i zaczynam sądzić, że jest bardzo interesującą osobą. Jak na razie sama w sobie próbuję znaleźć rozwiązanie do mojego planu. Nie wiem jeszcze czy wypali, ale to może być jedyna okazja, by wreszcie stąd uciec! Spróbuję skombinować wszystkie potrzebne przedmioty i wprowadzę swój plan w czyn. Ciekawi mnie jednak ta mapa, za którą teraz muszę tu przebywać, ale nie żałuję tego. Poznałam bardzo fajną osóbkę i myślę, że jak najszybciej się z nią zaprzyjaźnię i uratuję. Ale teraz nastała pora snu, więc położyłyśmy się na brudnej podłodze. Ona z przemęczenia usnęła, za to ja nad nią czuwałam, aż moje powieki zaczęły robić się ciężkie i wolnym ruchem opadły, czyniąc wszędzie ciemność.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz